sneeuwbelasting

De sneeuwbelasting is de verticale belasting die op een constructie inwerkt door de massa van sneeuw en ijs. Daarnaast kan wind zorgen voor drift en ongelijkmatige verdeling op hellende constructies. Sneeuwbelasting wordt onderscheiden naar sneeuwlast op de grond en sneeuwlast op daken.

Bij het ontwerpen wordt de sneeuwbelasting bepaald volgens nationale normen en Europese Eurocodes, bijvoorbeeld EN 1991-1-3 sneeuwlasten, aangevuld met een nationale aanpassing. De rekenwaarde hangt af van de regio, de blootstelling van het gebouw en de geometrie van het dak. Voor daken wordt rekening gehouden met de helling, vorm, isolatie en warmteverlies, dat het gewicht van opgestapelde sneeuw beïnvloedt. Ook wind en sneeuwdrift spelen een rol.

Factoren die de belasting bepalen zijn onder meer sneeuwdekdiepte, sneeuwdichtheid (nat vs droog sneeuw), temperatuur, duur van de sneeuwlaag, en verwarming van het dak. Driften kunnen leiden tot lokaal hogere belastingen dan gemiddeld op bepaalde plaatsen op het dak.

Berekeningen gebruiken meestal kaart- of tabellijnwaarden voor de grondlast en vervolgens omzettingsfactoren die rekening houden met dakhelling, bouwplaats en windpositie. In de constructiepraktijk worden veiligheidsmarges en temperatuureffecten meegenomen om een robuuste ontwerpwaarde te verkrijgen. Onderhoud en sneeuwberging op platte daken kunnen bijkomende aandachtspunten zijn.

Veranderingen in klimaatpatronen kunnen de statistische sneeuwlast beïnvloeden, waardoor ontwerpcodes regelmatig herzien moeten worden. Voor specifieke projecten geldt dat de verantwoordelijke ingenieur de geldende normen en regionale gegevens raadpleegt.