rubbergebaseerde

Rubbergebaseerde materialen zijn materialen waarin rubber de belangrijkste component vormt. Ze combineren natuurlijke rubber (cis-1,4-polyisopreen) uit latex met synthetische rubbers zoals SBR, NBR, BR, CR, EPDM en butylrubber. Het begrip verwijst naar toepassingen waarbij rubber de dominante eigenschap levert: elasticiteit, veerkracht en water- of luchtdichtheid.

De basismaterialen worden verwerkt tot compounden met vulstoffen zoals koolstof zwart of silica, evenals weekmakers en antioxidanten. Vaak vindt vulkanisatie plaats, een kruisverbinding met zwavel die de elasticiteit en treksterkte vergroot. Productie omvat polymerisatie, menging, vormgeving (extrusie, calanderen) en vervolgens vulkanisatie.

Rubbergebaseerde materialen bieden doorgaans uitstekende elasticiteit, schokdemping en waterdichtheid. De chemische weerstand en slijtvastheid variëren per rubbersoort: NBR is oliebestendig, EPDM kent hoge hitte- en ozonbestendigheid. De toevoeging van vulstoffen beïnvloedt stijfheid, wrijvingsweerstand en warmteontwikkeling.

Toepassingen omvatten autobanden en wielonderdelen, afdichtingen en pakkingen, slangen, riemen en diverse lijm- en coatingtoepassingen. Ook medische artikelen worden gebruikt, mits biocompatibiliteit en regelgeving zijn nageleefd.

Duurzaamheid en geschiedenis: Vulkanisatie door Goodyear maakte rubber bruikbaar in de moderne industrie. Daarna ontwikkelden zich synthetische rubbers met gerichte eigenschappen. Voor milieu en circulariteit is recycling van rubber belangrijk: devulkanisatie en mechanische recycling bestaan, en duurzame teelt van natuurrubber is onderwerp van aandacht.