rontgendichtheid

Röntgendichtheid, ook wel radiodichtheid genoemd, is een begrip uit de medische beeldvorming dat de mate beschrijft waarin een materiaal röntgenstraling absorbeert. Op röntgenfoto’s verschijnt dit als variaties in helderheid: gebieden met hoge attenuatie (zoals bot) tonen wit of lichtgrijs, terwijl gebieden met lage attenuatie (lucht en sommige zachte weefsels) donkerder blijven. De densiteit ontstaat doordat stoffen röntgenstraling gedeeltelijk of volledig absorberen, afhankelijk van hun samenstelling, massa en dikte, en van de energie van de röntgenbundel.

In de praktijk is de waargenomen röntgendichtheid afhankelijk van zowel de stofeigenschappen als de beeldinstellingen. Bij conventionele radiografie is de densiteit relatief en vergeleken binnen dezelfde opname; verschillen tussen opnamen kunnen ontstaan door veranderde belichting of positie van de patiënt. In CT-scans wordt attenuatie gepresenteerd in Hounsfield-eenheden (HU), waarmee densiteiten objectief kunnen worden vergeleken over verschillende patiënten en instellingen.

Klinisch helpt röntgendichtheid bij het onderscheiden van weefsels en het opsporen van afwijkingen. Bot heeft een hoge densiteit, longweefsel en zachte weefsels een lagere densiteit, en lucht is uiterst radiolucent. Wijzigingen in densiteit kunnen wijzen op fracturen, ontstekingen, infecties, tumoren of oedeem. In botten en tanden wordt densiteit ook gebruikt bij beoordeling van botmineraaldichtheid en structuur.

Beperkingen: densiteiten op röntgenbeelden zijn sterk afhankelijk van beeldopzet en toestelspecificaties; vergelijkingen tussen verschillende systemen vereisen consistente opnameprocedures.