rentevoet

Rentevoet, ook wel rentepercentage genoemd, is de prijs die men betaalt voor het lenen van geld of de beloning voor het uitlenen van geld, doorgaans uitgedrukt als een jaarlijks percentage. In financiële termen onderscheidt men vaak een nominale rentevoet en een reële rentevoet: de reële rentevoet corrigeert voor inflatie en geeft de echte koopkrachtontwikkeling weer. Daarnaast bestaan er vaste en variabele rentevoeten, en korte termijn versus lange termijn-rente; de lange termijnrente wordt vaak weergegeven door de rendementenstructuur (rendementencurve).

Rentevoeten dienen als een belangrijk prijsprikkel in de economie. Voor consumenten zijn er rentevoeten op hypotheken, consumptieve leningen en spaarrekeningen; voor bedrijven beïnvloeden ze de kosten van investeringen en het aantrekken van kapitaal. Overheden betalen rente op hun schulden. Verwachte inflatie en risicopremies spelen bij de bepaling van specifieke tarieven mee.

Determinanten van rentevoeten zijn onder meer de vraag naar krediet, inflatieverwachtingen, risicofactoren en het monetair beleid. Centrale banken kunnen de beleidsrente aanpassen, wat doorwerkt in interbancaire tarieven en in de kredietrentes voor consumenten en bedrijven. In de eurozone wordt dit beleid uitgevoerd via de Europese Centrale Bank en beïnvloedt het via bancaire kanalen de korte rente.

Rentevoeten hebben een brede economische werking: hogere rentes kunnen investeringen en consumptie ontmoedigen, sparen stimuleren en de economische groei temperen; lagere rentes bevorderen lenen en uitgaven maar kunnen inflatiedruk doen toenemen. De marktrente varieert bovendien met het uitstaande schuldniveau en de looptijd, wat zichtbaar is in de vorm van de rente- en rendementencurve.