reaccreditatie

Reaccreditatie is het proces waarbij een organisatie, programma of beroepsgroep opnieuw wordt beoordeeld door een erkende accreditatieautoriteit om de accreditatiestatus te behouden of te vernieuwen na een eerdere accreditering. Het doel is te controleren of de organisatie blijft voldoen aan de vastgestelde kwaliteitsnormen en om voortdurende verbetering te waarborgen.

Toepassingsgebieden zijn onder meer hoger onderwijs, gezondheidszorg, sociale dienstverlening en andere sectoren waar kwaliteitsgarantie en publieke verantwoording vereist zijn. In het hoger onderwijs gebeurt reaccreditatie vaak voor studieprogramma’s en instellingen zelf, waarbij evaluaties kijken naar didactisch beleid, resultaten, governance en benodigde randvoorwaarden.

Het proces van reaccreditatie kent doorgaans meerdere fasen: voorbereiding en zelfevaluatie door de organisatie, indiening van een evaluatierapport, een externe beoordeling door een onafhankelijke commissie en eventueel een sitebezoek, followed by een beoordelingsrapport en een besluit van de accreditatieautoriteit. Aanvullend kunnen aanbevelingen en voorwaarden worden geformuleerd. De uitkomsten variëren van geaccrediteerd zonder voorbehoud, geaccrediteerd onder voorwaarden of met aanbevelingen, tot afwijzing. In geval van voorwaarden volgt vaak een opvolgactie- of monitoringsplan en een herbeoordeling binnen de afgesproken termijn.

De reaccreditatiecyclus heeft meestal een vast termijnwerk, bijvoorbeeld vijf tot zeven jaar, afhankelijk van de sector en de beoordelingsinstantie. Het behoud van de accreditatie vereist doorgaans naleving van de aanbevelingen en periodieke opvolging. Het proces draagt bij aan transparantie voor studenten, cliënten en financiers en ondersteunt kwaliteitsverbetering op organisatieniveau.

---