piekdrukniveaus

Piekdrukniveaus is een term die de maximale druk aangeeft die zich in een gegeven tijdsvenster in een fysisch systeem voordoet. Het is een maat voor de hoogste drukpiek van een druksignaal en wordt vaak onderscheiden van gemiddelde en RMS-waarden, die de energieovergang over tijd beschrijven. Piekdrukniveaus worden gebruikt om transiënten en impulsbelastingen te beoordelen en om ontwerpen te dimensioneren die bestand moeten zijn tegen korte drukpieken.

Meetkunde en referenties: afhankelijk van de toepassing worden piekdrukniveaus in verschillende grootheden uitgedrukt. In akoestiek en luidsprekers wordt vaak gesproken over piekgeluidsdrukniveau: Lp, in decibel (dB) ten opzichte van een referentie 20 µPa in lucht (dB SPL). In hydrauliek en pneumatiek worden piekdrukniveaus vaak uitgedrukt in pascal (Pa) of bar, als absolute druk of als piekdruk over een tijdvenster. De keuze van referentie en gewichtingsmethode (bijv. C- of Z-gewicht) bepaalt de interpretatie.

Toepassingsgebieden: in de akoestiek is het relevant voor impulsgeluiden en klapimpulsen; in civiele techniek en procestechniek voor waterhamer, drukgolven in pijpleidingen en bescherming van componenten; in elektrotechniek en elektronica om spanningspieken te beoordelen die schakelaars en voedingen kunnen beschadigen. Piekdrukniveaus zijn ook cruciaal bij veiligheidsnormen en kwaliteitscontrole.

Berekening en interpretatie: meestal wordt p(t) gemeten met een druktransducer en over een bepaald venster geanalyseerd; het piekdrukniveau is de maximale absolute waarde van p(t) in dat venster. In de logaritmische weergave wordt piekdruk teruggebracht naar decibel: Lp = 20 log10(p/p0). Let op het verschil met piek-naar-piek en met RMS-waarden, en met de invloed van de meetbandbreedte en sampling.