piekbreedte

Piekbreedte is een maat voor de breedte van een piek in een grafiek die bijvoorbeeld intensiteit toont als functie van tijd, retentie of een andere onafhankelijke variabele. Het wordt gebruikt in verschillende wetenschappelijke en technische contexten om eigenschappen van een signaal, separatie of proces te karakteriseren. Ruim genomen omvat piekbreedte zowel de vorm als de positie van de piek, en kan het afhankelijk zijn van factoren zoals instrumentatie, analysemethode en het te evalueren systeem.

Veelgebruikte definities zijn de volledige breedte bij de helft van de piekhoogte (FWHM, oftewel full width at half maximum) en de breedte tussen twee punten op de basislijn waar de piek eindigt (base-to-base breedte). FWHM meet vooral de centrale, hoogste gedeelte van de piek, terwijl base-to-base breedte een breedtere maat geeft die de hele piekoppervlakte weerspiegelt. De bepaling van piekbreedte vereist vaak baselijncorrectie en, bij overlappende pieken, mogelijk piekzuivering met behulp van fitting of deconvolutie.

Toepassingsgebieden includeeren chromatografie (gas- en vloeistofchromatografie), electrophoresis, spectroscopie en massaspectrometrie, evenals signaalverwerking in elektronica. In al deze gebieden geldt: een smallere piek wijst doorgaans op betere scheiding of hogere instrumentresolutie, terwijl een bredere piek kan duiden op overlappende componenten, diffusie, of instrumentele bredere.

Berekening en analyse worden vaak uitgevoerd met behulp van isocratische of modelleringstechnieken zoals Gaussian- of Lorentzijne-fits, en kunnen deel uitmaken van kwaliteitscontrole en methodontwikkeling.