opslagintensieve

Op opslagintensieve verwijst naar werklasten of taken die vooral veel opslagcapaciteit en disk I/O vereisen. Bij dergelijke workloads ligt de nadruk niet primair op rekenkracht of geheugen, maar op snelle toegang tot gegevens op opslagmedia en de mogelijkheid om grote hoeveelheden gegevens te lezen en te schrijven. De prestaties worden daarom vooral bepaald door I/O-snelheid, latency en de capaciteit van de opslaginfrastructuur.

Kenmerken van opslagintensieve workloads zijn onder meer hoge IOPS en throughput, variërende I/O-patronen (sequentieel versus willekeurig), en grote hoeveelheden data. De effectiviteit wordt beïnvloed door de gebruikte opslagmedia (HDD, SSD, NVMe), de opslagarchitectuur (RAID, SAN, NAS, software-defined storage) en door dataorganisatie, blokgrootte, caching en techniek zoals compressie en deduplicatie.

Optimalisatie van opslagintensieve omgevingen richt zich op het vergroten van doorvoer en het minimaliseren van latency. Dit kan door sneller opslag te kiezen, meerdere parallelle I/O-kanalen te gebruiken, afstemming van queue depth en I/O-patterns, en door caching en tiered storage toe te passen. Daarnaast kunnen data-archivering, deduplicatie en compressie de efficiëntie verbeteren. In cloudomgevingen spelen keuzes tussen objectopslag, blokopslag en verschillende hot/warm/cold storage-tiers een belangrijke rol.

Toepassingsgebieden van opslagintensieve workloads zijn onder meer datawarehousing en analytics op grote datasets, log- en mediaarchivering, back-ups, wetenschappelijke datasets met omvangrijke bestanden en contentrepositories waar grote hoeveelheden gegevens continu worden gelezen of bijgewerkt.