netwerkidentiteit

Netwerkidentiteit is het geheel van identificerende kenmerken, attributen en machtigingen die aan een entiteit (gebruiker, apparaat, service) binnen een computernetwerk worden toegekend. Het vormt de basis voor authenticatie, autorisatie en auditing van netwerkactiviteiten en stelt vast wie toegang heeft tot welke bronnen.

Belangrijke concepten zijn onder meer de identiteitsbron (identity provider), authenticatie (bewijs van identiteit), autorisatie (toegangsrechten), en attributen (rollen, locatie, apparaatstatus). Entitlements en beleidsregels bepalen samen met toegangscontrole wie wat mag gebruiken. Netwerkidentiteit is een kernonderdeel van identity and access management (IAM) en wordt vaak ingezet bij zero trust en least privilege.

Technologieën en standaarden omvatten directorydiensten zoals LDAP en Active Directory voor opslag van identiteiten, PKI en X.509-certificaten voor machine- en device-identities, en federatieprotocollen zoals SAML, OpenID Connect en OAuth 2.0 voor het delen van identiteiten tussen systemen. Daarnaast worden Kerberos, VPN- en Network Access Control-oplossingen (NAC) gebruikt om identiteit te verifiëren en toegang te controleren.

Lifecycle en governance richten zich op provisioning en deprovisioning van identiteiten, wachtwoordbeheer en multi-factor authenticatie (MFA). Beleid voor toegangscontrole, het vastleggen van loggegevens en privacybescherming zijn essentieel voor compliance. Federatie en single sign-on verbeteren gebruikservaring en beheersbaarheid wanneer identiteiten over meerdere systemen en domeinen heen worden gedeeld.

Toepassingsgebieden omvatten enterprise netwerken, cloud-omgevingen, mobiele en IoT-netwerken, en draadloze toegang. Een sterke netwerkidentiteit verbetert beveiliging, naleving en operationele efficiëntie door nauwkeurige identificatie en gerichte toegangsrechten, en vereist voortdurende evaluatie en aanpassing aan veranderende dreigingen en regelgeving.