luchtkwaliteitsmetingen

Luchtkwaliteitsmetingen zijn systematische metingen van de concentraties verontreinigende stoffen in de lucht. Ze worden uitgevoerd door overheidsinstanties, onderzoeksinstellingen en particuliere partijen. Doel is het in kaart brengen van de luchtkwaliteit, het toetsen van regelgeving en het geven van gezondheidsadvies aan burgers.

Belangrijke meetwaarden zijn fijn stof (PM2.5 en PM10), stikstofoxiden (NO2), ozon (O3), zwaveldioxide (SO2), koolmonoxide (CO) en vluchtige organische stoffen (VOS/VOC). Soms worden ook ammoniak en zwarte koolstof gemeten. Meteorologische variabelen zoals wind en temperatuur worden vaak meegenomen om bronnen en dispersie te begrijpen.

Meetmethoden: vaste meetstations met continu-analysers; gravimetrische PM-metingen; chemiluminescente NOx-analyzers; en andere PM-technieken. Er zijn ook mobiele metingen en speciale campagnes. Daarnaast wordt satellietdata gebruikt als aanvullende bron en worden steeds vaker laagdrempelige sensoren ingezet voor lokale inzichten.

Data en normen: meetwaarden worden uitgedrukt in µg/m³ of ppm en vergeleken met nationale en Europese normen en internationale richtlijnen. Deze normen vormen de basis voor beleid, publiekswaarschuwingen en gezondheidsadviezen.

Kwaliteitszorg: kwaliteitscontrole omvat kalibratie, traceerbaarheid, onderhoud en datavalidatie. Deelname aan interkalibratieoefeningen en referentiemetingen helpt de betrouwbaarheid te waarborgen.

Toepassingen: informatievoorziening aan publiek en toezichthouders, ondersteuning van emissie-inventarisaties en stedelijke planning, evaluatie van maatregelen en realtime waarschuwingen bij hoge vervuilingsdagen.

Uitdagingen: representativiteit en dekking variëren per gebied; er zijn onzekerheden in metingen; low-cost sensoren hebben beperkingen; synthese van data blijft complex.