infraroodafstandssensor

Een infraroodafstandssensor is een sensor die de afstand tot een object meet door gebruik te maken van infraroodlicht. De sensor zendt infraroodstraling uit en meet de hoeveelheid of de tijd die de straling nodig heeft om terug te keren of terug te kaatsen, om zo een afstandsschatting te maken. De meeste modellen werken met nabij-infrarood (ongeveer 850–940 nm) en zijn ontworpen voor compacte, embedded toepassingen. Infraroodafstandssensoren worden veel gebruikt in robotica, automatisering en consumentenelektronica.

Werking: er bestaan twee hoofdprincipes. Bij triangulatie zendt de sensor een lichtbundel uit en bepaalt de afstand via de positie van de gereflecteerde straling op een detector; bij time-of-flight (ToF) meet de sensor de tijd die een IR-puls nodig heeft om terug te keren en berekent daarmee de afstand. ToF-sensoren leveren vaak digitale data via interfaces zoals I2C of SPI, terwijl triangulatiesensoren soms een analoge spanning of een digitale waarde geven.

Kenmerken en beperkingen: meetbereiken variëren van enkele centimeters tot enkele meters, afhankelijk van het model en het oppervlak. Reflectie, kleur, textuur en materiaal beïnvloeden de nauwkeurigheid; heldere of zeer donkere oppervlakken kunnen onnauwkeurig zijn. Omgevingslicht, met name direct zonlicht, kan storingen veroorzaken. Sommige sensoren leveren meerdere meetpunten via arrays of hebben een smalle, gerichte meetstraal.

Toepassingen: objectdetectie en obstakelvermijding in robots, niveaumetingen in tanks en vaten, automatische deuropeningen, menselijke- of voorwerpdetectie in consumentenelektronica en industriële automatisering.