glasionomeren

Glasionomeren, meestal glas-ionomeer cements genoemd, zijn dentale restauratiematerialen die ontstaan door een zure‑base reactie tussen fluoro‑aluminosilicaatglas en polyacrylzuur. Bij het uitharden vormt zich een crosslinkende matrix die chemisch kan binden aan calciumionen in dentine en glazuur, waardoor hechting aan de tanden mogelijk is zonder aparte bonding agents. Het materiaal geeft fluoride vrij gedurende de gebruiksduur, heeft een relatief goede biocompatibiliteit en is radio-opaque, wat röntgenologische evaluatie vergemakkelijkt.

Voordelen en toepassingen omvatten fluorideafgifte over lange termijn, wat remineralisatie en cariespreventie ondersteunt, en chemische hechting aan tandweefsel zonder uitgebreide prep. De flexibiliteit van het materiaal maakt het esthetisch acceptabel voor bepaalde zones en de coefficient of thermal expansion ligt dichter bij dentine dan bij veel resincomposieten. Typen omvatten conventionele glas‑ionomeer cementen, resin‑modified glas‑ionomeer cements (RMGICs) die resincomponent bevatten en vaak licht uitgehard worden, hoog‑viscose glas‑ionomeer cements voor luting en bases, en nano‑ionomeer varianten met verbeterde slijtage en esthetiek.

Beperkingen en klinisch gebruik betreffen doorgaans lagere trek‑ en slijtageweerstand vergeleken met resingebaseerde restauraties, waardoor grootschalige occlusale restauraties minder geschikt zijn. Ze zijn gevoelig voor vocht tijdens het initiële uitharden en vereisen adequate vochtcontrole om hechting te behouden. Glasionomeren worden veel toegepast voor fissuurafdekking, als lutingsmateriaal voor kronen en inlays, als liners of bases onder andere restoratieve materialen, en in conservatieve en pediatric dentistry waar zachte ondersteuning en cariespreventie gewenst zijn.