diffractieenergie

Diffractieenergie is een term die wordt gebruikt om de energie van een golf aan te duiden die door diffractie wordt herschikt wanneer een golf door een opening gaat of langs een obstakel beweegt. Het beschrijft niet een aparte vorm van energie, maar de manier waarop energie wordt verdeeld in ruimte nadat diffractie heeft plaatsgevonden. De totale energie die een golf meet, blijft behouden, maar de lokale energiedichtheid en het patroon van intensiteit veranderen.

Bij diffractie interfereert de golf met itself via de randvoorwaarden van de opening of het obstakel. Volgens het Huygens-Fresnel-principe ontstaan op verschillende punten secundaire golflets die leiden tot constructieve en destructieve interferentie. Dit veroorzaakt het diffractiepatroon, zoals het klassieke enige-spleet- of meervoudige spleet-patroon in optica of de knikachtige verspreiding van geluid en watergolven. De energie die via diffractie wordt uitgedrukt, is weerstand- en hoekafhankelijk: sommige hoeken dragen meer energie (diffraction maxima), andere minder (minima), maar de totale energie over alle richtingen is gelijk aan de binnenvallende energie minus verloren energie door absorptie of reflectie.

In praktische termen wordt diffractieenergie gemeten als de intensiteitsverdeling I(θ) en helpt het bij het ontwerpen van optische instrumenten, antennes en akoestische systemen. Diffractie kan zowel in optica als in mechanische golven voorkomen en speelt een cruciale rol bij het begrijpen van hoe golven energie door barrières heen verspreiden.