corrosieweerbaarheid

Corrosieweerbaarheid is de mate waarin een materiaal bestand is tegen corrosie in een gegeven omgeving. Deze eigenschap hangt af van zowel het materiaal zelf als de omgevingscondities, zoals temperatuur, vochtigheid, aanwezigheid van agressieve chemicaliën (zoals chloride- of zurenionen) en de aanwezigheid van spanning. Corrosie is doorgaans een elektrochemisch proces waarbij het metaal aan netwerken van ionen en ontstane producten wordt afgebroken.

Een sleutelmechanisme is de vorming van een passieve film. Veel legeringen, zoals roestvrij staal en aluminium, vormen een beschermende Oxide- of hydroxidelaag die de voortgezette corrosie remt. Wanneer deze laag beschadigd raakt of onderhevig is aan agressieve media, kan corrosie verspringen naar pitting, crevice corrosion, uniforme corrosie of galvano’s.

Factoren die de corrosieweerbaarheid beïnvloeden zijn onder meer: de chemische samenstelling en microstructuur van het materiaal, aanwezigheid en Concentratie van agressieve ionen (met name chloriden), pH en temperatuur van de omgeving, mechanische spanning, en de aanwezigheid van andere metalen die galvanisch contact veroorzaken.

Materialen met hoge corrosieweerbaarheid (sterke weerstand tegen corrosie) omvatten onder meer roestvast staal (met voldoende Cr, Ni, Mo), titanium en sommige nikkel- en kobaltlegeringen, evenals gecoate of geplande behandelde metalen. Materialen zoals koolstofstaal zonder beschermende laag hebben doorgaans een lagere corrosieweerbaarheid in agressieve omgevingen.

Toepassingen ter verbetering omvatten het kiezen van geschikte legeringen, passivatiebehandelingen, beschermende coatings, anodiseren, kathodische bescherming en degelijk ontwerp dat crevices en galvano-contacten voorkomt. Testen zoals zoutnevel (ISO 9227/ASTM B117) en elektrochemische metingen (polarisatie, EIS) evalueren corrosieweerbaarheid onder gesimuleerde omgevingscondities.