compatibiliteitsmatrixen

Compatibiliteitsmatrixen zijn gestructureerde tabellen die de compatibiliteit tussen componenten, versies en interfaces in kaart brengen. Ze vormen een hulpmiddel voor ontwikkelaars, testers en inkopers om interoperabiliteit te beoordelen, migraties te plannen en risico’s te beperken. Door alle relevante combinaties van onderdelen en vereisten te tonen, worden knelpunten en afhankelijkheden zichtbaar voordat een release wordt uitgerold.

De structuur van compatibiliteitsmatrixen kan variëren, maar doorgaans bestaan ze uit rijen en kolommen. Rijen vertegenwoordigen vaak een component of een specifieke versie, kolommen geven afhankelijkheden, platforms of functies weer. In de cellen staan de criteria voor compatibiliteit: ja, nee of gedeeltelijk; minimum- of maximumversies; afhankelijkheden van andere componenten of vereiste omgevingen; en eventuele bekende beperkingen of aanbevelingen.

Toepassingen van compatibiliteitsmatrixen zijn onder meer softwareontwikkeling en API-beheer, waar compatibiliteit tussen een library-versie en interpreterversies of andere libraries wordt weergegeven; hardware- en driverondersteuning; en productontwerp en leveranciersselectie. Een voorbeeld: een bibliotheek X versie 3.1 is compatibel met Python 3.9–3.11 en met afhankelijkheden Y>=2.1; een driver ondersteunt Linux en Windows 10+. Dergelijke matrixen helpen bij migraties, tests en releaseplanning doordat ze een duidelijk overzicht bieden van wat wel en niet werkt.

Beheer en best practices richten zich op onderhoud als living document gedurende de levensduur van een product. Ze worden vaak automatisch gegenereerd uit tests of build-omgevingen en dienen als bron van waarheid in versiecontrole. Een goede matrix is machineleesbaar (bijv. CSV/JSON), heeft duidelijke legenda en eigenaarschap, en wordt regelmatig bijgewerkt met testresultaten en bevindingen.