cellenbeton

Cellenbeton, ook wel autoclaved aerated concrete (AAC) genoemd, is een lichtgewicht cementgebonden bouwmateriaal met veel luchtcellen. Het wordt gemaakt door cement, kalk, zand en water te mengen met een gasvormende agent, meestal aluminiumpoeder. De gasvorming laat het mengsel uitzetten en een poreus netwerk ontstaan; na uitharding wordt het blok onder hoge druk in stoomkamers (autoclaven) uitgehard. Het eindproduct bestaat uit blokken of platen die op maat gezaagd en gemonteerd kunnen worden.

De dichtheid ligt doorgaans tussen circa 350 en 800 kg/m3, afhankelijk van de variant. Door de luchtcellen beschikt cellenbeton over aanzienlijk betere thermische isolatie dan traditioneel beton, terwijl de sterkte voldoende is voor wanden en scheidingsconstructies. Het materiaal neemt vocht op en vereist daarom een geschikte waterafwerking en finishing aan binnen- en buitenzijde. Breukbestendigheid is goed bij compressie, maar de materiaaleigenschappen kunnen bij lange blootstelling aan vocht negatief beïnvloed worden.

Toepassingen zijn vooral wanden, vloeren en prefab elementen in woningbouw en utiliteitsbouw. Cellenbeton is populair vanwege het lichte gewicht, snelle verwerking, brandveiligheid en goede isolatie.

Voordelen zijn het lage gewicht, snelle bouw, brandveiligheid en goede isolatie. Nadelen zijn vochtgevoeligheid zonder afwerking en soms hogere kosten ten opzichte van traditioneel beton, evenals specifieke gereedschappen en vaardigheden die nodig zijn.

Regelgeving en milieu: in de EU vallen cellenbetonproducten onder normen voor metselstenen en bakstenen, zoals EN 771-4, en dragen ze CE-markering wanneer geproduceerd volgens de relevante normen. Qua milieu draagt de lage dichtheid bij aan energiebesparing in gebouwen; materiaal is recyclebaar en kan bij sloop vaak worden hergebruikt of verwerkt als secundaire granulaat.