bouwgrootte

Bouwgrootte is een term die in de bouwkunde en de ruimtelijke ordening wordt gebruikt om de omvang van een gebouw te beschrijven. Het gaat daarbij niet alleen om de hoogte, maar om de totale massa en omvang van het gebouw in relatie tot het kavel en de omgeving. Bouwgrootte omvat verschillende elementen die samen de zichtbare en praktisch gebruikte omvang bepalen.

Belangrijke componenten van bouwgrootte zijn onder meer de footprint (het bouwvlak op de grond), de vloeroppervlakte (bruto vloeroppervlak, BVO) en het volume van het gebouw. Ook hoogte en het aantal verdiepingen spelen een rol. Deze elementen worden vaak samen beschouwd als de bouwmassa van een ontwerp en kunnen afzonderlijk of gezamenlijk worden gebundeld in ruimtelijke beleidskaders.

In de regelgeving en plannen is bouwgrootte vaak begrensd door maximumwaarden voor bouwvolume, vloeroppervlak ten opzichte van het kavel (een vorm van dichtheid of floor area ratio) en bouwhoogte. Zoning, bouwregels en stedelijke richtlijnen sturen zo de schaal en character van wijken en beschermen naast de privacy, zon- en schaduweffecten ook het straatbeeld.

Impact en ontwerpafwegingen: een groter bouwvolume kan meer bruikbare ruimte opleveren maar kan ook overmatige schaduw, windbelasting of een hogere stedelijke massa veroorzaken. Ontwerpers gebruiken massastudies en 3D-modellering om bouwgrootte af te stemmen op de context, de gewenste stedenbouwkundige kwaliteit en de energieprestaties van het gebouw.

Zie ook: bouwmassa, bouwhoogte, bruto vloeroppervlak, bebouwingsdichtheid.