bodemweerstand

Bodemweerstand, ook wel aardingsweerstand genoemd, is de weerstand die de aarde biedt aan elektrische stroom die via een aardingspunt de bodem ingaat of eruit komt. Het is een cruciale parameter voor de veiligheid en werking van aardingssystemen in gebouwen, installaties en infrastructuur. Een lage bodemweerstand vergemakkelijkt de veilige afvoer van foutstromen en bliksepinflitsen, terwijl een hoge weerstand de werking van beveiliging en beschermingssystemen kan bemoeilijken.

Metingen van bodemweerstand gebeuren met standaardmethoden zoals de drie-elektroden fall-of-potential methode en de vier-elektroden Wenner-reeks. Bij de fall-of-potential methode wordt een bekende stroom door het aardingspunt gevoerd en wordt langs een lijn de spanning gemeten op een referentiepunt; de afstand bepaalt de berekende aardweerstand. De Wenner-reeks plaatst vier elektroden in een rechte lijn met gelijke onderlinge afstand en levert een efficiënte meting over grotere gebieden. De uitkomst wordt uitgedrukt in ohm.

Factoren die bodemweerstand beïnvloeden zijn onder meer vochtgehalte, bodemsamenstelling (klei, leem, zand), zoutgehalte en temperatuur. Natte, klei- of zoute bodems hebben doorgaans lagere weerstand; droge, zandige bodems juist hogere weerstand. Diepte van het aardingspunt, aanwezigheid van rots of waterkamer, en lokale bouwwerkzaamheden kunnen eveneens variatie veroorzaken. Seizoenale schommelingen in vocht en temperatuur spelen een rol.

Verminderen of stabiliseren van bodemweerstand kan door het uitbreiden van het aardnet (meerdere aardingsdraden, aardingsring of meerdere stangen), het verlagen van de afstand tussen elektroden, of het toepassen van backfill met geleide materialen en vocht. Regelmatig onderhoud en vochtregulatie zijn vaak nodig, en ontwerpen dienen af te stemmen op de maximale aardweerstand zoals voorgeschreven door lokale normen en voorschriften.