angulariteit

Angulariteit is een beschrijvende eigenschap die de scherpte van hoeken en randen in een vorm of object aanduidt. De term wordt in verschillende vakgebieden gebruikt om onderscheid te maken tussen hoekige vormen met opvallende kanten en meer afgeronde vormen met vloeiende krommingen. In een wiki-context verwijst angulariteit daarom naar de mate waarin een object hoekig of ruw van contour is.

In aard- en sedimentkunde speelt angulariteit een belangrijke rol bij de karakterisering van korrels en granulaten. Grijstaten en mineralen die hoekig zijn, vertonen doorgaans meer interlocking en hebben andere kenmerken in pakking, drijfkracht en scharnierweerstand dan meer afgeronde korrels. Angulariteit wordt vaak naast andere vormkenmerken zoals hoekigheid, rondheid en sfericiteit gebruikt om het gedrag van grind, zand en klei in transport en sedimentatie te beschrijven. De meting gebeurt meestal via beeldanalyse, microscopie of classificatietabellen waarbij korrelvormen worden gescoord en vergeleken met referentiecijfers.

In deeltjes- en materialenwetenschap beïnvloedt angulariteit de stroming, vulling en compacte eigenschappen van poeders en aggregaten. Hoekige deeltjes vertonen vaak slechtere vloei-eigenschappen en hogere wrijving dan ronde deeltjes, wat invloed heeft op emballage, drukverdichting en porositeit. Methoden om angulariteit te kwantificeren maken gebruik van digitale beeldanalyse en randschaarheidsindices, soms in combinatie met andere vormkenmerken zoals sfericiteit en hoekigheidsverdeling.

Buiten de wetenschappelijke context kan angulariteit ook een esthetische of ontwerpmatige connotatie hebben, waarbij hoekige vormen als dynamisch of modern worden ervaren in architectuur, kunst en productontwerp.

Zie ook: hoekigheid, rondheid, sfericiteit, korrelvorm.