absorpties

Absorpties (meervoud van absorptie) verwijst naar processen waarbij materie energie uit straling of deeltjes opneemt en omzet in andere vormen, doorgaans warmte of geïoniseerde/geexciteerde toestanden. Ze spelen een centrale rol in optica, chemie, fysica en milieuwetenschappen en kunnen betrekking hebben op elektromagnetische straling, geluid of deeltjes.

In de optiek en chemie ontstaat absorptie wanneer een stof licht opneemt. De hoeveelheid licht die wordt geabsorbeerd hangt af van de golflengte, de stof en de concentratie. De absorptiecoëfficiënt α(λ) of absorptiviteit ε geeft aan hoe snel licht afneemt. De relatie I = I0 exp(-εlc) (Beer-Lambert-wet) leidt tot absorptie-waarden A = εlc. De som A + R + T benadert 1 bij niet-strooiende media, waardoor kleuring ontstaat doordat bepaalde golflengten worden geabsorbeerd en andere doorgeven.

Ook geluid kan geabsorbeerd worden. De geluidabsorptiecoëfficiënt αs geeft de fractie van inkomend geluid die wordt omgezet in warmte bij een oppervlak. Materialen met veel poriën hebben hogere absorpties bij bepaalde frequenties, wat van belang is voor akoestische toepassingen en geluidsisolatie.

In atoom- en molecuulfysica ontstaan absorpties via elektrontransities, vibraties of rotaties; in atmosferische en astronomische context worden absorptiebanden en cross-secties gebruikt om samenstelling en fysische toestand te bepalen. Absorpties zijn daarom cruciaal in spectroscopie, zonneceltechniek, coatings, medische beeldvorming en milieuonderzoek. Meetmethoden omvatten spectrofotometrie en het bepalen van absorptiecoëfficiënten.