Zuurstoftekort

Zuurstoftekort is een toestand waarin weefsels onvoldoende zuurstof ontvangen om aan hun metabole behoeften te voldoen. In medisch jargon wordt het vaak hypoxie genoemd. Het kan acuut optreden of chronisch aanwezig zijn en kan leiden tot orgaanschade als het niet wordt behandeld.

Oorzaken zijn onder meer ademhalingsproblemen (infecties zoals longontsteking, COPD, astma-aanval, longoedeem), verstoringen van ventilatie of luchtweginname, en stoornissen in de bloedcirculatie (hartfalen, shock). Ook kan zuurstoftransport door het bloed verminderd zijn door anemie of vergiftigingen zoals koolmonoxide. Daarnaast kan wonen of werken op grote hoogte leiden tot lagere zuurstofspanning in het bloed.

Symptomen variëren met de ernst; veelvoorkomend zijn kortademigheid, snelle of oppervlakkige ademhaling, snelle hartslag, bleekheid of cyanose, verwarring, duizeligheid en verminderde coördinatie.

Diagnose wordt gesteld op basis van klinische beoordeling en zuurstofmeting: arterieel bloedgas en zuurstofsaturatie (pulse oximetrie) zijn belangrijke onderzoeken. Verdere evaluatie is afhankelijk van de vermoedelijke oorzaak en kan beeldvorming en bloedonderzoek omvatten.

Behandeling richt zich op het verhogen van de zuurstoftoevoer en het aanpakken van de onderliggende oorzaak: onmiddellijk zuurstoftoediening, luchtwegondersteuning of beademing indien nodig, en gerichte therapie voor de oorzaak (bijvoorbeeld antibiotica bij infectie, behandeling van hart- of longziekten). Preventie draait om vroegtijdige herkenning en beheer van risicofactoren, rookstop en acclimatisatie bij hoogte. De prognose hangt af van de oorzaak, de duur van het zuurstoftekort en tijdige behandeling.