Zuurbelasting

Zuurbelasting is de input van zure stoffen in een ecosysteem, meestal afkomstig uit atmosferische depositie van zure gassen en zuren, zoals zwavelzuur en salpetersuur die ontstaan door de uitstoot van zwavel-, stikstof- en autobranderingsemissies. Ook bodembedrinningsprocessen zoals nitrificatie en het gebruik van ammoniumhoudende meststoffen kunnen bijdragen aan de zure belasting. Het begrip wordt vooral gebruikt bij de verzuring van bodem en oppervlaktewater en bij het beoordelen van milieueffecten van luchtverontreiniging.

De mate van verzuring hangt samen met de bufferingcapaciteit van de omgeving. Een bodem of water met voldoende buffering kan een deel van de aanwezige H+-toevoer neutraliseren. Als de zuurbelasting de bufferingscapaciteit overstijgt, kan dit leiden tot daling van de pH, uitloging van basecationen zoals calcium en magnesium, en mobilisatie van toxicere metalen zoals aluminium. Zulke veranderingen kunnen gevolgen hebben voor plantengroei, bodemorganismen en aquatische ecosystemen.

Metingen van zuurbelasting omvatten vaak de totale input van zure zuren en zuren die bijdragen aan H+-accumulatie per oppervlakte-eenheid per tijdseenheid, uitgedrukt in eenheden zoals Equivalenten van H+ per hectare per jaar. In de milieukundige praktijk wordt ook het begrip kritische belasting gebruikt: de maximale jaarlijkse zure belasting die een ecosysteem een bepaalde tijd kan verwerken zonder significante schadelijke effecten.

Beleid en mitigatie richten zich op het verminderen van emissies die tot zure deposition leiden, bijvoorbeeld door beperking van SO2- en NOx-emissies, en op beheermaatregelen zoals bemestingstechnieken en liming om een tijdelijk herstel van de bufferingcapaciteit te ondersteunen.