Windbelastingen

Windbelasting, of windbelastingen, is de verzamelnaam voor de krachten die door wind op bouwwerken worden uitgeoefend. Ze omvatten externe luchtdruk op gevels en daken, interne drukverschillen door openingen en eventuele dynamische of gustachtige belasting. Windbelasting vormt een kernonderdeel van structureel ontwerp en veiligheid en wordt bepaald door zowel de eigenschappen van de wind als kenmerken van het gebouw, zoals hoogte, vorm en locatie.

Belangrijke factoren zijn de windsnelheid en -richting, de topografie en afscherming van het terrein (exposure), de hoogte van het gebouw en de aanwezigheid van variaties zoals heuvels of hoge bebouwing. Externe druk op buitenschil en interne druk door openingen bepalen de krachten; de totale belasting wordt vaak berekend als p = q · Cp, waarbij q de referentiesnelheidsdruk is en Cp een coëfficiënt die afhankelijk is van oppervlak, hoogte en richting. Expositieklassen (B, C en D) geven de windspectrum aan voor het ontwerp.

Normen en methoden: In Europa vormt EN 1991-1-4 (Eurocode 1) de basis voor windbelastingen, met nationale aanvullingen die per land kunnen afwijken. Daarin worden q_k, Cp-waarden en verschillende belastinggevallen en toepassingsregels beschreven. Draagconstructies moeten rekening houden met gecombineerde lasten en geldende veiligheidsfactoren volgens de geldende normen.

Toepassingen: Windbelastingen bepalen de ontwerpen van wanden, daken en draagconstructies bij gebouwen, bruggen en infrastructuur, en zijn relevant voor zowel statische als dynamische lasten, waaronder gustbelasting. Voor hoge gebouwen of lange overspanningen kunnen dynamische berekeningen of extra aandacht vereist zijn.