Werkverlies

Werkverlies is een term die in arbeids- en sociaal-economische context wordt gebruikt om verlies van productieve arbeid bij een persoon te beschrijven. Het kan voortkomen uit een vermindering van arbeidsvermogen door ziekte of letsel, of uit verlies van werkgelegenheid door ontslag of economische omstandigheden. Het begrip kan zowel tijdelijk als langdurig zijn en kan variëren van beperkte arbeidsinzet tot volledige onbekwaamheid om te werken.

Er bestaat meestal een onderscheid tussen verzuim en arbeidsongeschiktheid. Verzuim verwijst naar tijdelijke afwezigheid van werk als gevolg van gezondheidsproblemen, terwijl arbeidsongeschiktheid kan leiden tot een (veelal langdurige) daling of eliminatie van de arbeidscapaciteit. Oorzaken van werkverlies zijn onder meer lichamelijke aandoeningen, mentale en psychosociale problematiek, chronische ziekten, letsel, vergrijzing, en veranderingen in de economie of in industrieën.

De gevolgen van werkverlies zijn vaak aanzienlijk voor zowel individuen als de samenleving. Voor personen kan het leiden tot financieel verlies, verminderde sociale participatie en hogere afhankelijkheid van sociale onderzoeken of ondersteuning. Voor de economie betekenen verloren arbeid en productiegemis kosten op korte en lange termijn. Beleid en interventies richten zich vaak op preventie, re-integratie, rehabilitatie en sociale zekerheidsmaatregelen om terugkeer naar werk te stimuleren of inkomenszekerheid te waarborgen.

Meetmethoden voor werkverlies omvatten onder meer ziekteverzuimcijfers, het aandeel personen met arbeidsongeschiktheid en de werkgelegenheids- of werkproduktiviteitsstatistieken. Deze cijfers variëren per land en sector en worden vaak gebruikt om beleid en werkgever-initatieven te sturen.