Weerstandmanagement

Weerstandmanagement is een systematische aanpak gericht op het voorkomen of vertragen van de ontwikkeling van weerstand tegen controlemaatregelen. Dit omvat maatregelen zoals pesticiden, herbiciden, antimicrobiële middelen en therapeutische interventies. Het doel is de lange termijn werkingsduur van deze middelen te behouden, milieueffecten te beperken en de kosten voor gebruikers op de middellange termijn beheersbaar te houden.

Toepassingsgebieden: in de landbouw en horticultuur is weerstandmanagement essentieel bij gewasbescherming en onkruidbestrijding. In de dier- en mensengezondheid wordt het toegepast via antimicrobiële stewardship en behandelprotocollen. Ook vectorcontrole, zoals bij malaria- en denguebestrijding, en in kankertherapie waar evoluerende tumoren resistent kunnen worden, maken er gebruik van.

Kernprincipes omvatten vroegtijdige detectie van resistentie, rotatie of combinaties van werkingsmechanismen, en het vermijden van overmatige of gelijke druk op een enkel middel. Het gebruik van refuges—het behouden van een populatie gevoelige individuen—is in sommige sectoren cruciaal. Gecombineerde strategieën met geïntegreerde plaagbestrijding (IPM) vergroten de effectiviteit op lange termijn.

Implemenatie van weerstandmanagementplannen omvat monitoring, risicobeoordeling en stakeholderbetrokkenheid, voorschriften en voorlichting, en evaluatie van resultaten. Beslissingen worden gebaseerd op detectiegegevens, gebruiksgedrag en economische overwegingen, met aanpassingen waar nodig.

Uitdagingen zijn onder meer beperkte data over resistentiepatronen, economische druk om snel resultaat te boeken, handhaving en naleving van voorschriften, en het risico van cross-resistentie tussen stoffen. Een effectief beleid vereist samenwerking tussen industrie, overheid en gebruikers, evenals continu bijleren en aanpassing.