Vezelbinding

Vezelbinding is het proces waarbij vezels tot een samenhangende constructie worden verbonden, zodat ze als één materiaal functioneren. Het begrip komt voor in textieltoepassingen, vezelversterkte kunststoffen en andere materialen waarin losse of voorgebundelde vezelbundels een rol spelen. De binding kan plaatsvinden via mechanische, chemische of thermische middelen, afhankelijk van de aard van de vezels, de toepassing en de vereiste sterkte en duurzaamheid.

Mechanische binding omvat methoden zoals weven, breien, vlechten, stikken en vilten. Deze technieken verbinden vezels zonder vloeibare bindmiddelen en bepalen de structurele integriteit en vezeloriëntatie. Chemische binding maakt gebruik van bindmiddelen zoals lijmen of harsen die tussen vezels of in een matrix worden ingebracht om cohesie te creëren. Bij vezelversterkte polymeren kunnen kruisverbindingen de binding versterken. Thermische binding gebruikt warmte (en soms druk) om vezels te verbinden, bijvoorbeeld door smeltlassen of warmte-sealing bij thermoplastische systemen.

Toepassingen van vezelbinding variëren van textiel en geotextiel tot high-performance materialen in de auto-, luchtvaart- en bouwsector. Vezelversterkte polymeren gebruiken de binding tussen vezels en matrix om een hoge sterkte-gewichtsverhouding te realiseren, terwijl in textielbinding rek, slijtvastheid en vormvastheid worden beïnvloed door de gekozen bindingstechniek en vezelstructuur.

De kwaliteit van een vezelbinding hangt af van factoren zoals het type en de eigenschappen van de vezels, de gekozen bindmethode, de oriëntatie en de vocht- en temperatuurcondities tijdens verwerking. Prestatie-evaluaties bestaan doorgaans uit trekproeven, delaminatietesten en inspecties van hechting.