Uveítis

Uveïtis is een ontsteking van de uvea, de middelste laag van het oog die de iris en het ciliaire lichaam omvat en in sommige gevallen ook het choroïd raakt. De aandoening kan acuut of chronisch zijn en beperkt blijven tot één compartiment of alle delen van de uvea betreffen (panuveïtis).

Indeling naar compartimenten: anterieure uveïtis (iritis/iritocyclitis) is de meest voorkomende vorm en betreft vooral de iris en het ciliaire lichaam; symptomen zijn roodheid, pijn, fotofobie en wazig zicht. Bij onderzoek zijn cellen en flare in de voorste kamer waarneembaar. Intermediate uveïtis raakt het glasvocht; posterieure uveïtis treft het choroïd en netvlies; panuveïtis omvat meerdere compartimenten.

Oorzaken: uveïtis kan niet-infectieus zijn bij auto-immuunziekten zoals HLA-B27-geassocieerde artritis, sarcoïdose, inflammatoire darmziekte en juveniele idiopathische artritis, of infectieus bij toxoplasmose, herpes simplex en varicella-zoster, syfilis of tuberculose. Soms blijft de oorzaak onbekend.

Diagnose en behandeling: Diagnose gebeurt met oogonderzoek (slit-lamp en fundusonderzoek) en meting van cellen en flare in de voorste kamer; aanvullende testen worden ingezet afhankelijk van vermoedelijke oorzaak. Behandeling bestaat meestal uit ontstekingsremmende medicatie: lokale corticosteroïden en cycloplegica voor anterieure uveïtis; bij ernstigere of chronische uveïtis kunnen perioculaire of systemische corticosteroïden en immunomodulerende therapie (bijv. methotrexaat, azathioprine, mycophenolaat of biologische middelen zoals adalimumab) nodig zijn. Infectieuze uveïtis vereist gericht antimicrobieel beleid.

Prognose en complicaties: met tijdige behandeling geneest uveïtis vaak, maar recidieven komen voor. Mogelijke complicaties zijn glaucoom, cataract, maculair oedeem en blijvende visusbeperking. Regelmatige follow-up bij een oogarts is essentieel.