Uitademing

Uitademing is de fase van ademhaling waarin lucht uit de longen wordt geperst nadat de longen zijn uitgezet tijdens de inademing. Bij rustige ademhaling gebeurt dit meestal passief: de diafragma en de tussenribspieren ontspannen, waardoor de longen en borstkas terugveren naar hun rustpositie en lucht naar buiten vloeit doordat de intra- vs. intrapleurale drukverschillen veranderen.

Tijdens uitademing spelen rek en elasticiteit van longen en borstwand een belangrijke rol. De druk in de alveolen stijgt doordat de thorax krimpt en de longen zichzelf willen terugtrekken. Bij inspanning kan uitademing actief worden: de buikspieren en de interne tussenribspieren trekken de borstkas verder naar beneden en verhogen de druk, waardoor lucht krachtiger wordt uitgeademd. De glottis en larynx regelen daarbij de lengte en kracht van de luchtstroom.

Uitademing is essentieel voor spraak en ademhaling bij inspanning. Bij spreken, zingen en hooien wordt de ademstroom gecontroleerd zodat tonen en klanken gevormd kunnen worden. In rust wordt de uitademing meestal stil en onopmerkzaam uitgevoerd, terwijl tijdens intensieve activiteiten de ademhaling sneller en dieper wordt om voldoende zuurstof aan te voeren en kooldioxide uit te besparen.

Meetwaarden zoals het rustige ademvolume (tidal volume), de ademfrequentie en de minuutventilatie geven inzicht in de werking van uitademing. Een volwassene ademt in rust gemiddeld ongeveer 500 ml per ademhaling, met een ademfrequentie van ongeveer 12 tot 20 halen per minuut, wat leidt tot een normale minuutventilatie die voldoet aan de stofwisselingsbehoefte.