Stroboverlichting

Stroboverlichting, ook wel strobelichten genoemd, is een type verlichting dat korte, intensieve lichtpulsen produceert met een snelle herhaling. Door de korte duur van de pulsen en de hoge flitsfrequentie kan beweging bevroren lijken of er dynamische effecten ontstaan. Een strobelamp bevat een krachtige lichtbron en een regelbaar flitssysteem, zodat de pulsen nauwkeurig kunnen worden afgesteld op het optreden of de opname.

De lichtbron kan bestaan uit Xenon-flitsbuizen, LED-strobes of andere snelle schakelsystemen. De duur van een puls bedraagt doorgaans enkele microseconden tot milliseconden, en de waarneming hangt af van de flitsfrequentie, die varieert van enkele Hz tot tientallen Hz. Bij hoge frequentie lijken de pulsen op elkaar te volgen en kan het licht als continu worden waargenomen; bij lagere frequentie ontstaat een stroboscopisch effect waardoor beweging stilstaat of lijkt te haken.

Toepassingen: in theaters en clubs om dynamiek toe te voegen aan optredens, bij live shows en DJ-sets, en in fotografie en filmstudio's om beweging te bevriezen of snelheden te meten. Daarnaast wordt stroboverlichting in wetenschappelijke en industriële contexten gebruikt, bijvoorbeeld in stroboscopen voor het analyseren van mechanische beweging.

Veiligheid: stroboverlichting kan bij sommige mensen een aanval van fotosensitieve epilepsie uitlokken. Waarschuwingsborden, afstand houden en het beperken van de duur en intensiteit wordt aanbevolen. Voor de meeste gebruikers is het veilig, maar het kan irritant zijn of bij sommige mensen ongewenste reacties oproepen.

Historisch en technisch: stroboverlichting ontstond in de eerste helft van de twintigste eeuw met Xenonlampen als hoofdbron; met de opkomst van LED-strobes is het aanbod compacter en energiezuiniger geworden.