Plafondhoogte

Plafondhoogte is de verticale afstand tussen de afgewerkte vloer en de onderkant van het plafond in een ruimte. Bij rechte plafonds is deze hoogte meestal als één constante waarde vastgesteld, maar bij ruimtes met schuin of gebogen plafonds kan de hoogte variëren. In dat geval spreekt men vaak van een referentiehoogte of van een minimum vrije hoogte op een bepaald deel van de ruimte.

In Nederland en veel andere delen van Europa ligt de gebruikelijke plafondhoogte in woningen meestal tussen circa 2,40 en 2,70 meter. Oudere woningen hebben vaak lagere hoogten, ongeveer 2,10–2,40 meter, terwijl moderne nieuwbouw vaker kiest voor 2,50–2,70 meter. Ruimten met mansard- of zolderachtige plafonds kunnen een hoger middelpunt hebben en lagere hoeken langs de randen kennen, waardoor de bruikbare hoogte varieert.

Een hogere plafondhoogte beïnvloedt de beleving van ruimte en daglichttoetreding: kamers voelen ruimer en krijgen vaak een betere akoestiek, mits goed afgestemd. Aan de andere kant kan een hogere hoogte leiden tot hogere verwarmings- en ventilatie-eisen en invloed hebben op de verhoudingen en afwerking van meubels en wanden.

Regels rondom plafondhoogte bestaan uit minimale vereisten voor woonruimtes, maar deze zijn country- en regiot afhankelijk. In veel rechtsstelsels is plafondhoogte een ontwerpaspect dat mede door bouwregels en functionele eisen wordt gestuurd.

Samengevat beschrijft plafondhoogte hoe hoog een kamer aanvoelt en functioneert, en wordt daarbij beïnvloed door ontwerpkeuzes, bouwstructuren en regelgeving.