Paretoeffisiëntie

Paretoeffisiëntie, ook bekend als Pareto-optimaliteit, is een toestand waarin de middelen zodanig zijn verdeeld dat het niet mogelijk is om iemand beter af te maken zonder iemand anders slechter af te maken. Het concept is vernoemd naar de Italiaanse econoom Vilfredo Pareto.

In een economische context wordt Paretoeffisiëntie bereikt wanneer elke mogelijke herverdeling van middelen die één persoon ten goede komt, noodzakelijkerwijs een andere persoon schaadt. Dit betekent niet noodzakelijkerwijs dat de verdeling rechtvaardig is. Een situatie kan Pareto-efficiënt zijn, maar toch zeer ongelijke inkomensverdelingen vertonen.

De voorwaarden voor Paretoeffisiëntie worden vaak geanalyseerd in de context van markteconomieën. Onder bepaalde ideale omstandigheden, zoals perfecte concurrentie, volledige informatie en geen externe effecten, kan een vrije markt resulteren in een Pareto-efficiënte uitkomst.

Het concept wordt gebruikt om de efficiëntie van economische beleidsmaatregelen te evalueren. Als een beleidswijziging leidt tot een situatie die Pareto-efficiënter is, betekent dit dat ten minste één persoon beter af is en niemand slechter af is. Beleidsmaatregelen die niet aan deze voorwaarde voldoen, worden als inefficiënt beschouwd vanuit een Pareto-perspectief. Het is echter belangrijk te erkennen dat Paretoeffisiëntie een beperkt criterium is en geen rekening houdt met andere maatschappelijke doelen zoals gelijkheid of billijkheid.