Objectgeoriënteerde

Objectgeoriënteerde programmering (OOP) is een programmeerparadigma waarbij software wordt opgebouwd uit objecten. Een object is een zelfstandige eenheid die gegevens (attributen) en gedrag (methoden) combineert en met andere objecten kan communiceren via aanroepen van methoden. Het doel van objectgeoriënteerde systemen is modulariteit, herbruikbaarheid en onderhoudbaarheid door duidelijke afbakening en relaties tussen objecten.

De belangrijkste concepten zijn encapsulatie, erfelijkheid, polymorfisme en abstractie. Encapsulatie beperkt de toegang tot de interne staat via interfaces en verbergt implementatiedetails. Erfelijkheid laat een klasse eigenschappen en gedrag overnemen van een andere klasse. Polymorfisme maakt het mogelijk om verschillende objecten op een uniforme manier te behandelen. Abstractie vereenvoudigt complexiteit door relevante eigenschappen en gedragingen te modelleren en onbelangrijke details buiten beeld te houden.

Klassen vormen blauwdrukken voor objecten; een object is een instantie van een klasse. Methoden beschrijven gedrag en attributen de staat. Ontwerpers kiezen vaak tussen erfelijkheid en samenstelling (compositie) om relaties tussen objecten te modelleren, waarbij samenstelling flexibiliteit en losgekoppelde systemen kan bevorderen.

Historisch ontstond objectgeoriënteerde programmering bij Simula en Smalltalk en werd later wijdverspreid door talen als Java, C++, Python en C#. Tegenwoordig wordt OO vaak toegepast in combinatie met andere paradigmatas. Voordelen zijn modulariteit, herbruikbaarheid en onderhoudbaarheid; nadelen omvatten complexiteit, mogelijke overhead en de noodzaak van zorgvuldige ontwerpkeuzes om onnodig ingewikkelde hiërarchieën te voorkomen.

---