Myocardweefsel

Myocardweefsel is de musculaire laag van de hartwand die verantwoordelijk is voor de samentrekking van het hart en zo het bloed door het cardiovasculaire systeem pompt. Het bestaat uit hartspiercellen, cardiale myocyten, die gestreept en vertakt zijn. Deze cellen staan via intercalair discs met elkaar in verbinding, die gap junctions en desmosomen bevatten en zo snelle elektrische prikkeloverdracht en een sterke mechanische koppeling mogelijk maken.

Locatie en structuur: Het myocardweefsel vormt de middelste laag van de hartwand, tussen endocardium (binnen) en epicardium (buiten). De spierwand varieert in dikte: de linker ventrikel heeft de dikste wand, bedoeld om bloed met kracht uit te pompen, terwijl de wanden van de atria en de rechter ventrikel doorgaans dunner zijn.

Celkenmerken en energie: Cardiale myocyten zijn lang, vertakt en met één of meerdere kern(en). Ze bevatten veel mitochondriën en sarcomeren, waardoor ze krachtig kunnen samentrekken. Het myocardweefsel heeft een hoge kapillairiteit en is afhankelijk van aerobe stofwisseling, voornamelijk gebruikmakend van vetzuren en glucose als brandstoffen.

Regeneratie en pathologie: Volwassen myocardweefsel heeft beperkte herstellingscapaciteit; bij beschadiging wordt doorgaans littekenweefsel gevormd. Ischemie door afsluiting van kransslagaders kan leiden tot myocardinfarct, met celschade aan myocyten en verminderde contractie. Myocarditis is ontsteking van het spierweefsel.

Functioneren: De samentrekking van het myocardweefsel wordt gecoördineerd door het hartgeleidingssysteem, waardoor atriële en ventriculaire bewegingen op elkaar zijn afgestemd. Het weefsel reageert op autonomische innervatie en hormonale invloeden om de hartslag en kracht van de pomp aan te passen.