Lichaamsluizen

Lichaamsluizen, ook wel bekend als personellen filtereenheden of body seals, zijn geïsoleerde dichte verbindingen die door wetenschappers en technici worden gebruikt om blootstelling aan gevaarlijke stoffen in gecontroleerde experimentomgeving te minimaliseren. De term komt uit het Nederlands en beschrijft een constructie die het lichaam van de gebruiker, meestal een handschoen, vormt als een tweede beschermingslaag op een pijp, deur of andere doorgang.

Het primaire doel van een lichaamsluiz is het voorkomen van het ontsnappen van aerosolen, dampen en kleine deeltjes. De luiz sluit zich opminuten na het inbrengen van de handschoen, waardoor een continue en gecontroleerde verbinding ontstaat. Hierdoor kan de gebruiker reagentia en monsters hanteren zonder dat verontreinigende stoffen naar de buitenlucht kunnen ontsnappen, en kan er tegelijkertijd een nieuwe stof besmet worden geïnspecteerd zonder dat het personeel risico loopt.

Er zijn verschillende soorten lichaamsluizen. De meest gangbare is de glijzeilsluiz, die een flexibele, niet-afzetbare afdichting gebruikt en genegeerd wordt in combinatie met glijkrukken. Andere types bestaan uit dichotomie-luizen met schuifmechanismen of lussen die speciaal zijn ontwikkeld voor zeer heldere, micro- en Fume hood-omgeving. De keuze hangt af van gestelde veiligheidsnormen, het type reactie en de chemische eigenschappen van het te hanteren materiaal.

Regelgeving omtrent lichaamsluizen komt in Nederland onder de HACCP- en GMP-richtlijnen en wordt gecontroleerd via periodieke inspecties. Ze moeten voldoen aan eisen omtrent sterkte, behakbaarheid en verhoging van de veiligheidsmargin. Dankzij de inzet van lichaamsluizen blijft de blootstelling aan schadelijke stoffen voor gebruikers drastisch verlaagd en kan de integriteit van experimenten gewaarborgd blijven.