Landbouwresiduen

Landbouwresiduen zijn de resterende bijproducten van de landbouw na oogst en verwerking. Ze omvatten stro en stengels van granen, kaf en schillen, takken en bladeren, dierlijke mest en strooisel, evenals reststromen uit agro-industriële processen zoals bagasse en pulpafval. Residuen kunnen worden hergebruikt of op andere wijze verwerkt, afhankelijk van de regio en het beoogde doel.

De belangrijkste categorieën zijn veldresiduen (uit teelt), agro-industriële residuen (uit verwerking) en dierlijke residuen (mest en strooisel). De kwaliteit en samenstelling variëren sterk per gewas, klimaatomstandigheden en beheerspraktijken, wat de toepasbaarheid bepaalt voor bodemverbetering, energieopwekking of grondstoffen voor andere producten.

Toepassingen omvatten bodemverbetering via compostering of groenbemesting, diervoeding waar mogelijk, en energieopwekking via anaerobe vergisting of verbranding. Daarnaast kunnen sommige residuen dienen als input voor biobased materialen of biochar. De keuze voor wat ermee gebeurt hangt af van economische haalbaarheid, regelgeving en-technologische mogelijkheden.

Beheer is cruciaal voor duurzaamheid: het recycleren van residuen kan de nutriëntenkringloop sluiten en de afhankelijkheid van fossiele brandstoffen verminderen, terwijl onzorgvuldig beheer milieu- en gezondheidsrisico’s kan opleveren. Open verbranding wordt steeds vaker ontmoedigd en gereguleerd. Problemen zijn onder meer logistieke kosten, variabele kwaliteit en concurrentie tussen toepassingen.

Economische en beleidsmatige aspecten spelen een rol bij de inzet van residuen. Samenwerking tussen boeren, verwerkers en overheden kan residuenwaarde creëren en bijdragen aan een duurzamere landbouw.