Interactoren

Interactoren is een term die wordt gebruikt om entiteiten aan te duiden die met een andere entiteit in interactie treden. In de biologie verwijst interactor doorgaans naar een molecuul, vaak een eiwit, dat bindt aan een doelmolecuul zoals een receptor of een ander eiwit, en zo de functie ervan beïnvloedt. Interactoren vormen samen netwerken van interacties die cellulaire processen sturen.

In celbiologie en systemenbiologie worden interactoren gezien als onderdelen van het interactome: netwerken van fysiske, genetische of functionele interacties tussen moleculen. Het soort interactie, de bindingsspecificiteit en de context (celtype, fysiologische toestand) bepalen doorgaans de uitkomst van de interactie.

Identificatie en karakterisering van interactoren gebeurt met een combinatie van experimentele en computationele benaderingen. Experimentele methoden zijn onder meer yeast two-hybrid, co-immunoprecipitatie, affinity purification gevolgd door massaspectrometrie, en biochemische bindingassays. Computationele benaderingen omvatten voorspellende modellen op basis van structurele compatibiliteit, co-evolutie van interactiepartners en analyse van domein-domein interacties. Voor veel studies worden interactoren gedocumenteerd in gespecialiseerde databases zoals IntAct, BioGRID, DIP en STRING, die verschillende soorten interacties registreren (fysieke, genetische, functionele).

Toepassingen van kennis over interactoren omvatten het ontrafelen van signaaltransductie, het begrijpen van ziekte-mechanismen en het ontdekken van drugdoelen. Interacties zijn vaak contextafhankelijk en kunnen variëren naargelang celtype, ontwikkeling of ziekte, waardoor resultaten met voorzichtigheid geïnterpreteerd moeten worden.

Zie ook: interacties, interactome, netwerkanalyse, signaaltransductie.