ISOvoedingsveiligheid

ISOvoedingsveiligheid is een term die in de Nederlandse context wordt gebruikt om de toepassing van ISO-normen en -richtlijnen op het gebied van voedselveiligheid aan te duiden. Hoewel de term geen officiële ISO-norm is, verwijst ze naar de systematische beheersing van risico's in de gehele voedselketen, van teelt en productie tot verwerking, opslag en distributie, met als doel het voorkomen van voedselveiligheidsincidenten en het beschermen van consumenten.

De kern van ISOvoedingsveiligheid ligt in een voedselveiligheidsmanagementsysteem dat risico’s identificeert, analyseert en beheert volgens HACCP-principes en aanvullende vereisten zoals PRP's (Prerequisite Programs), traceerbaarheid, recallprocedures, leveranciersbeoordeling en personeelsopleiding. Documentatie, verificatie en voortdurende verbetering staan centraal.

Het belangrijkste referentiekader is ISO 22000, de internationale norm voor voedselveiligheidsmanagementsystemen. De ISO-familie bevat gerelateerde normen zoals ISO/TS 22002-1 voor PRP’s in de voedselindustrie, ISO 22004 met begeleiding bij implementatie, en ISO/IEC 17021-1 voor certificering van certificeringsorganisaties. In de praktijk leiden organisaties certificering en regelmatige audits om naleving aan te tonen.

Implementatie vereist betrokkenheid van het management, duidelijke doelstellingen en een planmatige aanpak: scope bepalen, risicoanalyse uitvoeren, procedures en trainingen vastleggen, prestaties monitoren en periodiek evalueren. De voordelen zijn onder meer vermindering van voedselveiligheidsrisico's, betere naleving van regelgeving, verbeterde tracerbaarheid en leveranciersrelaties, en versterking van consumentenvertrouwen en handel.

Zie ook: ISO 22000, HACCP, voedselveiligheid.