Draadverbindingen

Draadverbindingen zijn verbindingen tussen elektrische geleiders die gezamenlijk een veilige en betrouwbare stroomdoorvoer mogelijk maken. Ze komen voor in woningen, installaties, apparaten, voertuigen en industriële systemen. Het doel is een lage elektrische weerstand, een stevige mechanische verbinding en voldoende isolatie tegen kortsluiting en aanraking.

Er bestaan verschillende typen draadverbindingen. Soldeerverbindingen vormen een metallurgische verbinding door smelten van soldeer tussen de geleiders; ze bieden goede geleidbaarheid maar vereisen vaardigheid en kunnen door warmte schade veroorzaken. Krimpverbindingen gebruiken een crimptule en een isolerende mantel; door samen te krimpen ontstaat een sterke contactdruk en goede isolatie, vaak geschikt voor buitengebruik. Mechanische verbindingen omvatten klemmen en terminalblokken waarmee draden vastgezet worden zonder solderen, waaronder schroef-, veer- of push-in-klemmen. Crimpverbindingen werken met crimpcontacten en zijn favoriet in autotechniek en bekabelingsgroepjes; ze vereisen een passende crimping tool voor een betrouwbare contactdruk. Spleis- of twistverbindingen worden vaak toegepast in bekabelingsnetwerken waar eenvoudig meerdere draden samengebracht moeten worden en daarna geïnsuleerd worden.

Belangrijke richtlijnen zijn onder meer het kiezen van de juiste verbinding op basis van toepassing en belasting, het correct aantal aders en de geschikte draaddoormeter, voldoende isolatie en krimp- of bevestigingstechniek, en aandacht voor trillingsbestendigheid en temperatuur. Onderhoud omvat periodieke controles op losse verbindingen, oxidatie en beschadigde isolatie. Veiligheid en normen vereisen het uitschakelen van de spanning, correct gereedschap en naleving van lokale normen en voorschriften.