Doppleronderzoek

Doppleronderzoek is een medische beeldvormingstechniek die gebruikmaakt van het Doppler-effect van geluidsgolven om de beweging van bloedcellen door bloedvaten te meten. Het wordt meestal uitgevoerd met echografie en levert informatie over zowel de anatomie als de bloedstroom. Duplex-Doppler combineert beeldvorming (B-mode) met Doppleranalyse; bij kleurendoppler worden de richting en de snelheid van de stroom in kleur weergegeven.

Uitvoering en kenmerken:

Het onderzoek is non-invasief, snel en zonder ioniserende straling. Een gel op de huid zorgt voor de geleiding van geluid, waarna een handheld transducer over het gebied wordt bewogen. Pulsed-wave Doppler meet snelheid op specifieke punten; kleur-Doppler maakt een kaart van de stroming. Voor sommige regio’s, zoals de buik, kan men nuchterheid of specifieke aanwijzingen vragen.

Toepassingen:

Doppleronderzoek wordt veel toegepast in de vasculaire geneeskunde voor armen en benen, halsslagaders, aderen en transplantaatvaten; in de obstetrie om foetale bloedstroom en hartactie te beoordelen; en in lever-, nier- en andere organen om de perfusie en vatenpatroon te evalueren.

Interpretatie en resultaten:

Verhoogde snelheden in een vat kunnen wijzen op vernauwingen (stenose); de richting van de stroom geeft reflux of occlusie aan. Metingen zoals maximale snelheid en resistief index (RI) helpen bij de evaluatie. Ook de aanwezigheid van trombus of occlusie kan worden vastgesteld.

Veiligheid en beperkingen:

Doppleronderzoek is over het algemeen veilig en zonder bestraling. De resultaten hangen af van de uitvoering en de anatomie; beperkingen zijn onder meer beperkte beeldkwaliteit door overgewicht, gas in de darmen en operatorervaring. Interpretatie gebeurt meestal door een radioloog of vaatspecialist, soms in combinatie met andere beeldvormingstechnieken.