CO2bepaling

CO2bepaling is de procedure voor het bepalen van de concentratie of het partiële CO2-druk (pCO2) in een monster. Dit kan gelden voor lucht, water, voedsel- en drankenproducten en andere media. Doelen zijn onder meer kwaliteitscontrole, milieumonitoring, procesbewaking en fundamenteel onderzoek. Een veelgebruikte eenheid is parts per million (ppm) of volprocent, afhankelijk van de matrix en de methode.

In luchtmonsters is CO2bepaling vrijwel altijd gebaseerd op niet-dispersieve infrarood analyse (NDIR). Hierbij wordt CO2 bepaald aan de hand van zijn specifieke absorptie van infrarood licht. NDIR-systemen worden vaak ingezet in continue monitors, draagbare apparaten of laboratoriuminstrumenten, met kalibratie tegen standaardgasmengsels en correcties voor temperatuur en waterdamp. Andere methoden omvatten gaschromatografie en fotometerische/chemiluminescente benaderingen, maar NDIR blijft de dominante techniek voor praktische toepassingen.

Bij watermonsters draait CO2bepaling vaak om dissolved inorganic carbon (DIC) of om pCO2 in opgelost gas. Methoden variëren van directe metingen via headspace-automaten of CO2-instrumenten tot indirecte berekeningen op basis van pH, alkaliniteit en temperatuur via Henry’s wet. Coulometrische of infrarooddetectiemethoden kunnen worden toegepast voor DIC, terwijl pCO2 soms wordt geschat na equilibratie met een bekend gasmengsel en analyse van het vrijgemaakte CO2.

Kwaliteitszorg is bij CO2bepaling essentieel: kalibratie met traceerbare standaarden, reproductibiliteit, en rapportage van onzekerheden. De gekozen methode hangt af van de matrix, het benodigde tijdsvenster en de vereiste nauwkeurigheid.