Brandstofregeling

Brandstofregeling is het systeem en de bijbehorende componenten in een verbrandingsmotor die de hoeveelheid brandstof en de timing van de brandstoflevering afstemt op de bedrijfsbelasting en andere omstandigheden. Het doel is een efficiënte verbranding met zo min mogelijk emissies, terwijl vermogen en gedrag van de motor stabiel blijven.

In moderne motoren gebeurt de brandstofregeling vrijwel volledig elektronisch. De motorbeheersoftware (ECU) gebruikt signalen van sensoren zoals de luchtmassadebiet (MAF), luchttemperatuur, koelvloeistoftemperatuur en uitlaatgas (O2), om de benodigde brandstof te berekenen. Brandstof wordt uit de tank gepompt naar de brandstofdrukregelaar en brandstofrail, waarna injectoren de brandstof in de verbrandingskamers spuiten. De druk in het systeem wordt meestal constant gehouden; overtollige brandstof kan terug naar de tank via een terugstroomsysteem.

Historisch gezien werd brandstofregeling uitgevoerd met mechanische systemen zoals carburateurs of mechanische injectie. Tegenwoordig domineren elektronische systemen, waaronder port fuel injection (injectie in de inlaatkanalen) en directe injectie (brandstof rechtstreeks in de verbrandingskamer). Directe injectie biedt vaak krachtigere controle over de verbranding en efficiëntie.

Brandstofregeling beïnvloedt prestaties, verbruik en emissies en wordt mede geregeld door regelgeving en diagnostische systemen zoals OBD. Bij storingen kan de ECU afwijkingen compenseren tot een grens, waarna de motor in een veilige modus gaat of een foutcode genereert.

Onderhoud en waarneming: mogelijke signalen van problemen zijn moeilijk starten, onregelmatig toerental, verminderde prestaties of hoger verbruik. Diagnose omvat brandstofdrukmetingen, inspectie van injectoren en sensoren, en lekdetectie in het brandstofsysteem.