volkskundigen

Volskundigen zijn onderzoekers die volkskunde beoefenen. Zij bestuderen de volkscultuur van een bevolking, met aandacht voor tradities, taal en dialecten, rituelen, verhalen en folklore, evenals materiële cultuur zoals woningen, ambachten en muzikale voorwerpen. Het doel is te begrijpen hoe dagelijkse praktijken en gemeenschapsleven samenhangen, hoe cultuur wordt doorgegeven en hoe regionale variatie en veranderingen ontstaan.

Historisch gezien ontwikkelde volkskunde zich in de negentiende eeuw in Europa, vaak verbonden met nationalistische en romantische stromingen en de verzameling van volksverhalen, liederen en gebruiken. In de twintigste eeuw maakte het veld doorgaans een verschuiving naar bredere antropologische en historische vragen. In veel landen zijn volkskunde, folkloristiek en ethnologie nauw verwant maar verschillen in nadruk en toepassing.

Methoden omvatten veldwerk en participerende observatie, interviews en mondelinge bronnenverzameling, archivistisch onderzoek en tekstanalyse. Veel volkskundigen bestuderen orale literatuur, muziek, rituelen, mythen en iconografie. Tegenwoordig ligt ook aandacht op intangible cultural heritage en op samenwerking met gemeenschappen bij documentatie, interpretatie en erfgoedbeheer.

Volkskundigen werken in universiteiten, onderzoeksinstituten, musea en culturele erfgoedorganisaties. Ze dragen bij aan het vastleggen en interpreteren van lokale tradities, aan publiekeducatie en aan erfgoedbeleid. De term wordt wereldwijd gebruikt, maar praktijk en terminologie variëren per land; in sommige contexten ligt de focus meer op volkskunde en in andere op folkloristiek of ethnologie.