telecommunicatiesignalen

Telecommunicatiesignalen zijn signalen die informatie dragen tussen zenders en ontvangers via een telecommunicatiekanaal. Ze kunnen analoog of digitaal zijn. Analoge signalen variëren continu in amplitude, frequentie of fase; digitale signalen bestaan uit discrete toestanden die bits representeren. Voor lange afstanden wordt de informatie meestal gemoduleerd zodat deze door het kanaal efficiënt kan worden verzonden.

Signalen worden overgedragen via media zoals koperkabels, glasvezel, radiogolven en satellietverbindingen. Analoge systemen gebruiken modulatie zoals amplitude modulatie (AM), frequentie modulatie (FM) of fasemodulatie (PM); digitale systemen maken gebruik van multi-level modulatie zoals QAM, PSK en FSK, vaak in combinatie met OFDM.

Om meerdere signalen over één kanaal te verzenden, worden multiplexing-technieken toegepast, zoals tijdsverdeling (TDM), frequentieverdeling (FDM) en in glasvezel WDM (optische golflengtemultiplexing). Ruis en storingen worden bestreden door signaalcodering en foutencorrectie (error detection en forward error correction). Bandbreedte en signaal-ruisverhouding bepalen samen de potentiële snelheid en betrouwbaarheid van de transmissie.

Regulering en standaarden spelen een cruciale rol. De ITU en regionale organisaties bepalen spectrumtoewijzing en interoperabiliteitsnormen, terwijl nationale regelgevers licenties uitgeven en toezicht houden. Telecommunicatiesignalen vormen de ruggengraat van telefoonnetwerken, internet, televisie- en radiodiensten en mobiele communicatie, en ze variëren sterk per gebruikte technologie en toepassingsgebied.