suppressormutaties

Suppressormutaties zijn genetische mutaties die de fenotypische effecten van een andere mutatie onderdrukken of verzachten. Ze veranderen vaak niet de oorspronkelijke DNA-verandering terug naar het wildtype, maar verminderen of herstellen het afwijkende fenotype op een andere manier.

Suppressormutaties kunnen intrageniek zijn (in hetzelfde gen als de eerste mutatie) of intergeniek (op een ander gen). Intragenische suppressors kunnen de eiwitfunctie weer herstellen door compensatoire veranderingen die de structuur of activiteit van het product verbeteren. Intergenische suppressors beïnvloeden vaak expressie, regulatie of interacties in een eiwittrad of in een biochemische route, waardoor het defect minder ernstig uitpakt.

Veel voorkomende mechanismen zijn onder meer frameshift-suppressie, waarmee de reeds ontstane leeskader ontbrekingen kan compenseren, en nonsense-suppressie, waarbij een tRNA stoptcodon leest als een aminozuur. Suppressor tRNA’s kunnen bijvoorbeeld stopcodons (amber, ochre, of opal) laten lezen als een aminozuur, waardoor vertaling doorgaat.

Toepassingen van suppressormutaties liggen in basisbiologie en genetica: ze helpen bij het begrijpen van eiwitfuncties en interacties, het identificeren van functionele residuen en het in kaart brengen van signaalwegen. Suppressoren worden vaak gevonden via genetische screens die naar revertants of tweede-plaatsmutaties zoeken en daarna gecombineerd met fenotypische en moleculaire analyses.

Beperkingen omvatten dat suppressie vaak gedeeltelijk is, contextafhankelijk kan zijn en neveneffecten kan veroorzaken. Niet elke mutatie kan worden onderdrukt; suppressormutaties kunnen ook nieuwe problemen introduceren.