spanningscompensatie

Spanningscompensatie, ook wel voltage compensation genoemd, is een techniek die wordt gebruikt in elektro-energiesystemen om de spanning in een netwerk op een gewenst niveau te houden. Het principe bestaat uit het inbrengen van activa of passieve elementen die de overgang van capaciteits- en inductieve stroomcijfers verlichten. Door de juiste verhouding van capacitieve lag (capacitor banks, shunt capacitors) en inductieve lag (shunt reactors) kan de fasehoek tussen spanning en stroom worden bijgesteld, waardoor de effectieve belasting van het netwerk wordt verminderd of verhoogd.

Deze methode is vooral nuttig in hoogspanningstransportkabels, transformatoren en wisselstroomnetwerken waar variabele belasting of long-distance transmission aanzienlijke spanningsdalingen of -stijgingen kan veroorzaken. Door regelmatige spanningscompensatie kunnen hupse spanningspieken voorkomen worden, de stroomverzadiging van transformatoren en kabels beperkt worden, en de efficiëntie van het net verhoogd worden.

Moderne implementaties maken vaak gebruik van regelbare, snelle responstechnologieën. Voorbeelden zijn STATCOM‑apparaten (static synchronous compensators) en SVC‑systemen (static var compensators). Deze apparaten kunnen dynamisch variabele capaciteiten leveren, waardoor zij de externe lijncondities reageren op lange tijdschalen, met een hersteltijd van enkele milliseconden. Hoewel elektrische energie inefficiënt is en systemen energieverlies meebrengen, bieden spanningscompensatiesystemen een kosteneffectieve manier om betrouwbaarheid, capaciteit en efficiëntie van het elektrische netwerk te verbeteren.