reumatyzmu

Reumatyzm, znany także jako reumatyzm w potocznym języku, to szeroka grupa chorób dotyczących stawów, mięśni, kości i tkanki łącznej. Nie jest to pojedyncza choroba, lecz zbiór schorzeń o podobnych dolegliwościach bólowych i ograniczeniu funkcji. W medycynie często stosuje się bardziej precyzyjne nazwy poszczególnych jednostek, takich jak choroby stawów czy choroby tkanki łącznej.

Zakres reumatyzmu obejmuje m.in. choroby zapalne stawów, takie jak reumatoidalne zapalenie stawów, choroby zwyrodnieniowe stawów (osteoarthritis), dna moczanowa, fibromialgię, toczeń układowy, sklerodermię i tzw. polimialgię krążeniową. Wiele z tych schorzeń powoduje podobne objawy, zwłaszcza ból i sztywność.

Przyczyny i czynniki ryzyka są zróżnicowane w zależności od konkretnej jednostki chorobowej. Mogą to być procesy autoimmunologiczne, czynniki metaboliczne, urazy, infekcje lub zwyrodnienie mechaniczne. Czynniki ryzyka obejmują wiek, predyspozycje genetyczne, nadwagę, palenie papierosów i ograniczenie aktywności fizycznej.

Objawy typowe dla reumatyzmu to ból stawów, obrzęk, sztywność po przebudzeniu, ograniczenie zakresu ruchu oraz zmęczenie. Diagnoza opiera się na wywiadzie, badaniu fizykalnym, badaniach krwi (np. CRP, OB, przeciwciała specyficzne dla danej choroby) i obrazowaniu (RTG, USG, MRI).

Leczenie ma na celu złagodzenie bólu, ograniczenie stanu zapalnego i utrzymanie funkcji. Stosuje się leki przeciwbólowe i przeciwzapalne, leki modyfikujące przebieg choroby (DMARDy), biologiczne terapie w chorobach zapalnych, leczenie dna moczanowego, a także fizjoterapię, terapię zajęciową i modyfikacje stylu życia. W niektórych przypadkach rozważana jest interwencja chirurgiczna. Wczesna diagnoza i systematyczne zarządzanie mogą poprawić rokowanie i jakość życia pacjentów.

Jeśli występują przewlekły ból stawów lub sztywność, warto skonsultować się z lekarzem w celu oceny i odpowiedniego leczenia.