residentiële

Residentiële is een bijvoeglijk naamwoord in het Nederlands dat betrekking heeft op wonen of de woonfunctie. Het wordt gebruikt in urban planning, bouwkunde en vastgoed om gebieden, gebouwen of functies aan te duiden waarvan de primaire doelstelling het wonen is. Een residentieel gebied bevat doorgaans woningen zoals eengezinswoningen, appartementen en gemengde wooncomplexen, met een beperkt aandeel commerciële voorzieningen.

In veel plannings- en bestemmingsplannen onderscheidt men residentiële zones van commerciële, industriële of agrarische zones. Kenmerken van residentiële zones zijn vaak lagere tot middelhoge bebouwingsdichtheid, aandacht voor rustige woonkwaliteit, parkeervoorzieningen en groenvoorzieningen. Soms komen in residentiële gebieden ook dienstverlenende functies voor die niet uitsluitend op wonen gericht zijn, zoals scholen of medische centra, mits deze functies de woonkwaliteit niet onnodig verminderen.

De term wordt vooral gebruikt in Nederland en België (in Vlaanderen komt men doorgaans ook termen als woongebied of woonfunctie tegen). In officiële documenten kan men wisselen met 'woongebied' of 'residentieel gebied', afhankelijk van de terminologie in het bestemmingsplan.

Zie ook: gemengd gebruik, woonfunctie, bestemmingsplan, stedelijke ontwikkeling. Residentiële voorzieningen en gebouwen variëren van laagbouw tot middelhoge appartementen, afhankelijk van beleid en regio.