poedercoaten

Poedercoaten is een coatingproces waarbij droog poeder op een voorwerp wordt aangebracht en daarna wordt verwarmd tot een film. Het poeder bestaat uit pigmenten, bindmiddel en additieven en wordt meestal elektrisch geladen zodat het aan het geaarde oppervlak hecht. In vergelijking met vloeibare lakken bevat poeder nauwelijks oplosmiddelen; overspray kan teruggewonnen en hergebruikt worden.

Processtappen: Voorbehandeling van het oppervlak (reiniging, ontvetting en eventueel fosfatering of belichting) bevordert de hechting. Het poeder wordt met een elektrostatisch spuitsysteem op het oppervlak aangebracht. Het voorwerp wordt vervolgens in een oven gebracht, waar het poeder smelt en uithardt tot een duurzame lakfilm.

Poedersoorten en eigenschappen: Thermohardende poeders (vaak epoxy of epoxy-polyester) en thermoplastische poeders (waaronder polyester en polyamide). Veelgebruikte systemen zijn epoxy, polyester en epoxy-polyester. De uiteindelijke film kan in glans en textuur variëren; de gewenste dikte ligt meestal tussen 60 en 120 micron, met mogelijkheden tot dikkere lagen voor extra bescherming.

Voordelen en beperkingen: Poedercoaten levert goede corrosie-, slijtvastheid- en weerbestendigheid en weinig oplosmiddelen. Overspray kan worden teruggewonnen, wat afval en kosten verlaagt. Nadelen zijn investeringskosten voor ovens en spuitinstallaties, beperkte toepasbaarheid op warmtegevoelige substraten en moeilijkheden bij complexe holtes of binnenruimtes.

Toepassingen: Veel toegepast op metalen zoals aluminium en staal in de auto-, bouw-, huishoudelijke apparaten-, fietsen- en meubelindustrie, evenals op architectonische onderdelen en extrusiegedeelten.

Milieu en veiligheid: Poedercoaten is overwegend solventvrij en produceert weinig vluchtige stoffen; het overschot wordt teruggewonnen. Goede ventilatie en stofbeheer zijn vereist, evenals energie-efficiënte ovens en afvalbeheer.