outputlegitimiteit

Outputlegitimiteit is een concept in de politieke wetenschappen dat verwijst naar de legitimiteit van een politiek systeem of regering op basis van de resultaten van haar beleid. Bij outputlegitimiteit worden beleidsuitkomsten zoals economische prestatie, dienstverlening, sociale redding en algehele welzijn gezien als de dragers van legitimiteit. Een regering kan daardoor vertrouwen en draagvlak behouden doordat zij concrete positieve veranderingen laat zien, zelfs als haar democratische procedures minder prominent zijn.

Thermatische kenmerken van outputlegitimiteit omvatten efficiëntie, effectiviteit, betrouwbaarheid en voorspelbaarheid van beleid, evenals de redistributie van welvaart en de kwaliteit van publieke dienstverlening. Beoordelingen richten zich vaak op meetbare resultaten zoals economische groei, werkgelegenheid, onderwijs- en gezondheidsuitkomsten, infrastructuur, corruptiecontrole en veiligheid. In internationaal perspectief wordt outputlegitimiteit soms nadrukkelijk aangevoerd door technocratische of supranationale beleidsvormen waarin democratische legitimatie minder direct voelbaar is, maar waar prestaties en resultaten prevalent worden ontmoet.

Outputlegitimiteit staat in contrast met inputlegitimiteit (legitimiteit ontleend aan democratische deelnemers en procedurele rechtsgelijkheid) en throughputlegitimiteit (legitimiteit gebaseerd op de kwaliteit van de besluitvormingsprocessen). Kritiekpunten benadrukken dat een focus op uitkomsten kan leiden tot korte termijn-beleid, onevenwchtse verdeling van lasten en voordelen, en een gebrek aan aandacht voor rechtsstaat en participatie. Desondanks blijft het een kernkader voor het evalueren van governance, zeker in situaties waarin representativiteit beperkt is of waar legitimiteit vooral door prestaties wordt afgeleid.