oscillatorfrequenties

Oscillatorfrequenties verwijzen naar de frequentie waarmee een oscillator een periodisch signaal produceert. Een oscillator is een apparaat dat een herhalend elektrisch signaal genereert, meestal in elektronische circuits maar ook in mechanische systemen zoals een slinger. De frequentie wordt uitgedrukt in hertz (Hz) en kan oplopen tot kHz, MHz en GHz.

Er bestaan verschillende typen oscillatoren. Elektronische varianten zijn onder meer LC-oscillatoren (liefst voor hogere frequenties), RC-oscillatoren en kristaloscillatoren. Mechanische voorbeelden omvatten klokken met pendel en MEMS-oscillatoren die op chipniveau werken. De keuze hangt af van gewenste stabiliteit, specifieke toepassing, grootte en kosten.

Belangrijke eigenschappen zijn frequentiestabiliteit en nauwkeurigheid, fase- en amplitude-ruis (fasegeluid en jitter), en verzwakking. Stabiliteit wordt beïnvloed door omgevingstemperatuur, veroudering van componenten en spanningsvariaties. Kristal- en MEMS-oscillatoren bieden doorgaans hogere stabiliteit dan RC- en sommige LC-varianten, en worden vaak gekozen als referentiekristallen in klokken en communicatiesystemen.

Frequenties worden soms gegenereerd en geregeld via frequentie-synthese, bijvoorbeeld met phase-locked loops (PLL's) die een referentieoscillator afstemmen en via vermenigvuldiging of deling een gewenste frequentie opleveren. Tunable oscillatoren en frequency synthesizers zijn kerncomponenten in radio- en draadloze systemen.

Toepassingen omvatten de klokkenreferenties in microprocessoren, radio- en transportsystemen, en test- en meetapparatuur. In iedere toepassing bepalen stabiliteit, jitter en bandbreedte de betrouwbaarheid van de signalen die de rest van het systeem aandrijven.